โลกกว้าง ๆ
เริ่มจากร้านเล็ก ๆ

ก่อนจะเดินเลยไป มีกระดาษแผ่นหนึ่งไหลออกมาจากใต้ประตู บนนั้นเป็นภาพร้านเดียวกับที่อยู่ตรงหน้า ถนนเส้นเล็กพามาถึงบันได แล้วหยุดลง ไม่มีทางต่อออกไป คุณพลิกดูด้านหลัง มันว่างเปล่าเหมือนกัน

แมวตัวหนึ่งค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจากรอยพับ มันยืดขา สะบัดหาง แล้วเดินย้อนขึ้นบันไดในภาพ ทุกก้าวของมันดังกรอบแกรบอยู่ข้างรองเท้าคุณ พอถึงประตู มันหันมารอ

คุณผลักประตูเข้าไปพร้อมแผนที่ คนดูแลร้านเงยหน้าจากโต๊ะไม้ เขาไม่ได้ยื่นเครื่องมาให้ดูทันที แต่ขยับเก้าอี้ว่างออกจากใต้โต๊ะ “นั่งก่อนก็ได้ครับ ข้างนอกยังร้อนอยู่เลย”

“แผนที่ของร้านคุณหรือครับ? เหมือนวาดยังไม่เสร็จ”

เรื่องเล่าจินตนาการจากแนวคิดของ PIKA ไม่ใช่ประวัติหรือเหตุการณ์จริงของร้าน

คุณเริ่มเล่าจากชื่อรุ่นที่จดมา เขาฟังจนจบ ก่อนถามว่า “แล้วมีอะไรที่อยากทำ แต่เครื่องเดิมยังทำให้ไม่สะดวกบ้าง?” คุณหยุดคิด คราวนี้คำตอบไม่ใช่ชื่อรุ่น แต่เป็นเรื่องของงานที่ค้าง สิ่งที่อยากลอง และเงินที่ตั้งใจเก็บไว้

เขาหยิบเครื่องมาสองเครื่อง เครื่องหนึ่งดูโดดเด่นกว่า แต่พอฟังรายละเอียดเพิ่ม เขาก็ยกมันกลับไป “ตัวนี้ยังไม่ต้องดูก็ได้ครับ ลองตัวที่พอกับงานก่อน” เขาเปลี่ยนเป็นอีกเครื่องที่เหมาะกับงานของคุณ แล้ววางคู่กัน คุณลองเปิดไฟล์งานบนเครื่องแรก แมวเลื่อนอุ้งเท้าออกจากกระดาษ ใต้เท้าของมันมีเส้นหมึกสั้น ๆ เพิ่มขึ้น

“เมื่อกี้ตรงนี้ยังไม่มีทางเลย” คุณชี้ เขายิ้ม “มันไม่ค่อยยอมวาดล่วงหน้าครับ ต้องได้ลองอะไรสักอย่างก่อน” คุณมองถนนเส้นนั้นอีกที มันยาวแค่พ้นบันได แต่ก็ไม่ใช่หน้ากระดาษว่างแล้ว

“ไม่ต้องรีบตอบก็ได้ครับ ลองก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

คุณลองเปิดงาน สลับหน้าต่าง แล้วทำสิ่งที่คิดว่าจะใช้ทุกวัน เครื่องหนึ่งตอบสนองได้พอดี อีกเครื่องมีช่วงที่ต้องรอ คนดูแลไม่ได้เร่งให้เลือก เขาดึงเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ แล้วให้คุณลองซ้ำตรงที่ยังสงสัย

พอคุณพลิกดูเครื่อง เขาชี้รอยเล็ก ๆ บนกรอบก่อนที่คุณจะถาม จากนั้นวางรายละเอียดสภาพ ราคา และเงื่อนไขไว้ข้างกัน คุณไล่อ่านทีละบรรทัด บางข้อเขาต้องอธิบายใหม่ บางอย่างคุณเพิ่งรู้ว่าอยากถาม

แผนที่ขยับเบา ๆ ถนนแยกออกเป็นสองสาย คราวนี้คุณรู้แล้วว่าสายไหนยังไม่เหมาะกับตัวเอง คุณใช้ปลายนิ้วตามอีกสายไป แมวเดินตามอยู่ข้าง ๆ จนทั้งคู่หยุดตรงหน้าต่างเล็กที่เพิ่งปรากฏบนกระดาษ

“ขอลองตรงนี้อีกครั้งได้ไหม?” “ได้ครับ เอาให้แน่ใจก่อน”

บนจอมีนกฮูกตาโต ปีกข้างหนึ่งสั้นกว่าอีกข้าง เด็กมองมันอยู่นานแล้วเอื้อมมือจะลบ คุณเผลอพูดว่า “ลองเติมข้างนี้อีกนิดไหม?” เขาขยับปากกาตามที่ชี้ เส้นขนเส้นใหม่ค่อย ๆ ต่อออกไป

ทันทีที่ยกปากกา นกฮูกก็พับตัวขึ้นจากจอเหมือนกระดาษ มันกระพือปีกสองครั้ง บินเอียงไปเกือบชนโคม ก่อนเกาะขอบหน้าต่างได้อย่างทุลักทุเล แมวลุกพรวดจนกระดาษยับ เด็กหัวเราะ คราวนี้คุณหัวเราะด้วย

มุมกรอบแท็บเล็ตมีรอยอยู่จริง แท็บเล็ตมือสองเครื่องนี้ไม่ได้กลายเป็นของใหม่ และรูปก็ยังไม่สมบูรณ์ แต่เด็กเริ่มวาดตัวถัดไปแล้ว คุณหันกลับมามองเครื่องตรงหน้า สิ่งที่อยากทำตอนเดินเข้าร้านเริ่มชัดกว่าชื่อรุ่นที่จดมาเสียอีก

“มันบินได้แล้ว!” เด็กพูด ก่อนก้มลงวาดต่อ

คุณถามเรื่องที่ยังค้างอยู่ ถ้าใช้งานแล้วติดขัดจะติดต่อใคร มีอะไรอยู่ในเงื่อนไขบ้าง คนดูแลเปิดรายละเอียดให้ดู และเขียนช่องทางติดต่อไว้ให้ คุณเก็บมันแยกจากแผนที่ ใบหนึ่งเอาไว้ดูเรื่องเครื่อง อีกใบหนึ่งดูเหมือนจะจำเรื่องเย็นวันนี้ได้ทั้งหมด

ถึงอย่างนั้น ถนนช่วงสุดท้ายก็ยังว่าง “ทำไมมันไม่วาดต่อ?” คุณถาม เขาเลื่อนดินสอมาวางข้างมือ “เพราะผมยังไม่รู้ว่าคุณจะไปทางไหนครับ” คุณมองเครื่อง แล้วมองรายการที่จดไว้ คราวนี้คุณบอกได้แล้วว่าอะไรจำเป็น อะไรรอได้ และอะไรอยากกลับไปคิดอีกหน่อย

คุณเขียนสิ่งที่จะลองทำเป็นอย่างแรกลงในช่องว่าง ไม่ใช่ชื่อรุ่น ไม่ใช่คำสัญญาว่าจะทำสำเร็จ เพียงเรื่องเล็ก ๆ ที่เริ่มได้จริง เส้นหมึกค่อย ๆ ต่อจากโต๊ะไปถึงประตู คุณเพิ่งเข้าใจว่าแผนที่ไม่ได้กำลังเลือกเครื่องให้ มันกำลังเก็บทางที่คุณเลือกเอง

“ขอกลับไปคิดอีกนิดนะครับ” “ได้เลย เก็บกระดาษไว้ด้วยนะ”

ในกระเป๋ามีรายละเอียดที่เข้าใจแล้ว และเรื่องหนึ่งที่อยากกลับไปลองทำ คุณพับแผนที่ตามรอยเดิม ถนนเล็ก ๆ พาดจากโต๊ะไม้ไปจนถึงขอบกระดาษ ส่วนที่อยู่ไกลออกไปยังว่าง คราวนี้คุณไม่ได้คิดว่ามันขาดอะไร

เสียงกรอบแกรบดังขึ้นอีกครั้ง แมวกระดาษกระโดดลงจากขอบหน้าต่าง มันกำลังจะเดินตามคุณ แต่เงานกฮูกผ่านเหนือหัวเสียก่อน มันหยุด เงยหน้ามอง แล้วนั่งลงตรงหน้าร้านอย่างลืมธุระทุกอย่าง

ด้านใน คนดูแลกำลังขยับเก้าอี้ให้ผู้มาเยือนคนต่อไป คุณยกมือให้เขา เขายกมือตอบ ไม่มีคาถาส่งท้าย มีเพียงประตูที่ยังเปิดอยู่ และที่นั่งว่างอีกตัวข้างโต๊ะ

วันไหนพร้อม ค่อยกลับมาคุยกันต่อ

เรื่องจบลงตรงนี้ ส่วนสิ่งที่คุณอยากเริ่มยังไปต่อได้